مطالعه ي روند ارتقاي شاخص هاي يادگيري خودراهبر با بهره مندي از تكنيك نقشه هاي مفهومي و يادگيري مشاركتي در حوزه علم اطلاعات و دانش شناسي (مورد پژوهش: دانشگاه تهران)

هدف: پژوهش حاضر درصدد است تا شاخص هاي يادگيري خودراهبر در دانشجويان علم اطلاعات و دانش شناسي را بررسي كرده و ميزان اثربخشي تكنيك نقشه هاي مفهومي و روش مشاركتي را بر آنها ارزيابي نمايد. روش شناسي: اين پژوهش از نظر هدف كاربردي، و به لحاظ شيوهي گردآوري داده ها شبه تجربي همراه با پيش آزمون و پس آزمون است. در ابتدا با استفاده از روش تحليل متن عوامل مؤثر بر يادگيري خودراهبر و مؤلفه هاي مربوط به آن كشف شده و پرسشنامه استاندارد فيشر و همكاران جهت سنجش ميزان آمادگي يادگيري خودراهبر دانشجويان مورد بهره برداري قرار گرفت. يافته ها: ميانگين مؤلفه هاي يادگيري خودراهبر شامل انگيزش يادگيري، خودكنترلي و خود-مديريتي در جامعه ي پژوهش (گروه اول پس از مداخله آزمايشي مرحله ي اول و اعمال روش نقشه هاي مفهومي و گروه دوم پس از مداخله آزمايشي مرحله ي دوم و اعمال روش مشاركتي برآورد شد. نتايج حاصل نشان داد در شرايطي كه آموزش با استفاده از تكنيك نقشه هاي مفهومي بر يادگيري خود راهبر و هيچ يك از مؤلفه هاي آن تأثير معناداري نداشت، بهره گيري از روش يادگيري مشاركتي تأثير معناداري را بر تمامي آنها نشان مي دهد. نتيجه گيري: با آموزش به شيوه ي يادگيري مشاركتي انگيزش يادگيري، خودكنترلي و خودمديريتي دانشجويان افزايش يافته و انتظار مي رود روحيدي خوداتكايي، رضايت از فرايند آموزشي و موفقيت تحصيلي دانشجويان فزوني يابد.