ارزيابي و نقد ترجمه استعاره در ترجمه‌هاي فارسي معاصر قرآن

بي‌شك قرآن كريم كتابي است مقدس كه براي هدايت بشر نازل گشته تا راه و روش زندگي و نيل به كمال را به او نشان دهد و افزون بر اين، كتابي است كه فصيح‌ترين و بليغ‌ترين اسلوب‌هاي بياني در آن به‌كار رفته‌است. واضح است كه تدقيق در اين روش‌هاي بياني در فهم و درك بهتر آيات قرآن بسيار مؤثراست؛ از جمله اين روش‌ها كه به‌وفور در قرآن به‌كار رفته، استعاره است. در اين ميان، مترجم قرآن بايد تلاش كند با آگاهي كافي، موضوع استعاره و استفاده از نظرات علماي بلاغت و مفسران و نيز محققان قرآني و با بهره‌گيري از روش‌هاي مناسب ترجمه، نسبت به انتقال شايسته آن به زبان مقصد مبادرت نمايد. اين تحقيق بر آن است تا ضمن بررسي روش‌هاي ترجمه استعاره در برخي از مشهورترين ترجمه‌هاي فارسي معاصر قرآن (مكارم شيرازي، مشكيني، گرمارودي، فولادوند، معزّي، صفارزاده، قمشه‌اي، انصاريان، خرمشاهي و صادقي تهراني)، آن‌ها را نقد و ارزيابي نمايد تا پس از بيان نكات ضعف و قوّت هر يك، شاخص‌ترين روش ترجمه را در صنعت استعاره معرفي نمايد.