تحليل روايي عياران و ارايه الگوي معنايي آن براساس ابومسلم نامه

بدون عنوان

اتيك يا اخلاق مرامي زماني است كه كنشگر براساس فضايِ ارزشيِ مشخص، اساس حركت خود را بر رفع نياز ديگري قرار مي­دهد و از اين طريق، راهي به‌سوي «بازتعريف» خود مي­يابد. گفته‌پردازي در گفتمان­هاي موجود در جامعه و فرهنگ ريشه دارد كه بر اثر استفاده در طول زمان، درون يك فرهنگ نهادينه شده­اند. جوان‌مردان و عياران گروهي اثرگذار در تاريخ اجتماعي ايران محسوب مي­شوند. حضور و رواج مرام و منش جوان‌مردان در بين عامه، در هنر و ادبيات عاميانه كه قصه جزئي از آن است، منعكس شده است. پژوهش حاضر براساس رويكرد نشانه- معناشناسي، به بررسي گفتمان عياران، نظام معنايي برنامه ­محور و مجاب­سازي درابومسلم ­نامه پرداخته و بر اين فرضيه استوار است كه كنشگر عيار با نظام ارزشي و آييني خود، از ساير عامل­ هاي كلامي متمايز مي­شود. عيار با قرار گرفتن در منطق و محاسبات نظام برنامه ­محور، كنش اصلي را به نفع ديگري به‌انجام مي­رساند. دروغ و مجاب­سازي با ارزش­گذاري­هاي متفاوت، ابزارهاي كاربردي و استراتژي­هاي وي محسوب مي­شوند؛ بنابراين، جدايي بين نظام مجاب­سازي و برنامه­محور ايجاد نمي‌شود. از سويي، كنش عيار امري مرامي و ارادي است. بررسي وضعيت‌هاي عاطفي و فضاهاي ارزشي كه «خواستن» عيار را شكل مي­دهند، بخش ديگري از پژوهش است.

no ab