مطالعۀ تطبيقي انديشه‌هاي مولانا جلال‌الدين با تفكرات اگزيستانسياليستي

يكي از مهم ترين مكاتب فلسفۀ قاره‌اي در قرن بيستم، مكتب اگزيستانسياليسم است كه با توجه عمدۀ خود به مسائلي همچون وجود انساني، فرديت، اخلاق و ايمان با ادبيات عرفاني و صوفيانۀ ايراني، مشابهت‌هاي فراواني دارد. مولانا جلال الدين بلخي، عارف و شاعر بزرگ ايراني، از جمله نمايندگان مهم ادبيات عرفاني و صوفيانۀ ايران است كه دستگاه فكري و نبوغ و بدعت انديشۀ عرفاني و فلسفي ا ش، از جهات بسياريبا تفكر اگزيستانسياليستي مشابهت و مطابقت دارد.در اين مقاله، كوشيده شده است تا همانندي هاي فكري مولانا با فيلسوفان اگزيستانسياليست غربي مورد بررسي قرار گيرد. بنابراين ابتدا به معرفي اصول و ويژگي هاي كلي نحلۀ فلسفي اگزيستانسياليسم پرداخته شده است و بعد به مختصري از آراي انديشمندان اين مكتب همچون سورن كي‌يركگارد، گابريل مارسل، كارل ياسپرس و ميگل د.اونامونو و سارتر اشاره خواهد شد و پس از آن، به جنبه هايي از انديشۀ مولانا كه با نكات برجستۀ اين نحله مناسبت و سازگاري دارد، پرداخته شده است و نشان داده شده است كه ميان مباني فكري فيلسوفان اگزيستانسياليست و تفكرات مولانا چه اشتراكاتي وجود دارد.