مطالعه تطبيقي «وحدت وجود» در نگاه ابن عربي و ماسترِاِكهارت آلماني

اعتقاد به وحدت وجود مستلزم اعتقاد به اصالت وجود است. معتقدان به اصالت ماهيت مي گويند كه آنچه متحقق و ثابت است ماهيات و ذوات اشياء است، و ماهيت دو شيء با هم از لحاظ حقيقت و ذات مخالف است و هستي يا وجود امري ذهني و اعتباري است كه در ذهن از تحقق ماهيتي در عالم خارج يا در ذهن پيدا مي شود. و خود هستي بدون ماهيات متحقق حقيقتي ندارد. پس به عقيدۀ حكما، حقايق اشياء و ماهيات از يكديگر جداست و جهت جامع و وحدت ميان آن‌ها امري ذهني و اعتباري است و آنچه محقق است اشياء متعدد و ماهيت متكثر است. مقالۀ حاضر به بررسي «وحدت وجود» در نگاه محيي الدّين ابن عربي و مايستِر اِكهارت آلماني مي پردازد. هر دو عارف و نظريه پرداز، يكي مسلمان و پيرو سنت نبوي و ديگري مسيحي اي پيرو كليساي رومي، هر دو به فرهنگ عرفاني اديان ابراهيمي تعلق دارند.