تحليل نقش عشق در عرفان اسلامي از منظر سنايي

در اين مقاله با استخراج و تحليل اشعار سنايي از مجموعه آثارش ديدگاه عرفاني وي نسبت به عشق، اين عنصر مهم در عرفان اسلامي مشخص مي‌گردد. عشقي كه در همه عالم ساري و جاري است و اساس خلقت و ذات پنهان آفرينش است. عشقي كه خود معشوق بذر آن را در دل عاشق نهاده و با دلبري‌ها و ترفند‌هاي بسيار، عاشق را به خود مجذوب مي‌كند. عشقي كه عاشق را بدانجا مي‌رساند كه ديگر خود را نديده و فقط معشوق بر وي تجلي مي‌كند. چرا كه باطنِ عاشق عين ظهور معشوق است.