نقد متني و محتوايي روايات نهي از روستانشيني

روستانشيني، در برخي از روايات معصومان(عليه السلام) به شدت مورد نكوهش و مذمت قرار گرفته است. اين احاديث، ساكنين روستا را افرادي جاهل و غافل از حدود و احكام الهي دانسته و از سكونت در روستا نهي مي كنند. امروزه با وجود رشد و ارتقاي علمي و معنوي جامعه، اوصاف مذكور در بسياري از مناطق روستايي تا حدودي منتفي است. از سوي ديگر توصيه هاي امروزي مبني بر مهاجرت به روستا، حفظ منابع روستايي و تقويت روستانشيني، مخالف با اين احاديث دانسته مي شود. به همين خاطر بررسي و تحليل روايات نهي از روستانشيني و تبيين معناي مقصود آن احاديث، ضرورت نگاشته حاضر است. مقاله پيش رو با روش تحليلي ـ توصيفي (كتابخانه‌اي)، به تشكيل خانواده حديث، منبع‌يابي و مفهوم‌شناسي اين روايات پرداخته است. دستاورد پژوهش حاضر ارائه اين نظريه است كه روايات ناظر به روستانشيني به معناي نكوهش و نهي از سكونت در روستا نيستند. بلكه در مقام ارائه الگوي اجتماعي، براي محل سكونت هستند و مذمت آن مناطق، به جهت شيوع اوصاف ذكر شده براي روستا در زمان صدور احاديث است.