بازتفسير واژگان «فقر/ غنا» در قرآن كريم با تكيه بر زمينه‏هاي انسان‏شناختي ساخت مفهوم

واژگان «فقر» و «غنا» بارها در قرآن كريم در محور همنشيني كنار يكديگر قرار گرفته و زوج معناييِ تكرارشونده‏اي را شكل داده‏اند. مرور بر آراي عالمان مسلمان نشان مي‏دهد كه آنان به ذكر معناي لغوي اين واژگان بسنده كرده، اطلاع چنداني از زمينه‏هاي شكل‏گيري اين مفاهيم در اختيار نداشته‏اند. اين پژوهش مي‏كوشد با بهره‏گيري از داده‏هاي زبان‏شناسي تاريخي و الگوهاي عمومي در دانش انسان‏شناسي، زمينه‏هاي فرهنگي ساخت اين مفاهيم را بيشتر بكاود تا درك عميق‏تري از آيات قرآني كه دربردارنده اين زوج واژگاني هستند، فراهم آيد. پژوهش حاضر نشان مي‏دهد تفاوت در سبك زندگي حضري و بدوي در شبه‏جزيره مي‏توانست موجب درك متفاوت از جهانِ پيرامون شده، معناسازي‏هاي گوناگون و گاه متضاد از يك پديده را به همراه آورد. اين مطالعه آشكار مي‏سازد كه زوج واژگاني «فقر/ غنا» برساخته از طرز فكر مردمان حاضره نه باديه نسبت به تنگدستي و ثروت‏اندوزي در بافت فرهنگي اقتصادي شبه‏جزيره بوده است.