گونه هاي سكوت گفتماني در قصه مريم (س)

قرآن كريم مجموعه‌اي از لايه‌هاي معنايي متعدد است. اين ويژگي، زمينه را براي به‌كارگيري مكاتب گوناگون زباني در مطالعات قرآني فراهم مي‌سازد. بهره‌گيري از ابزارها و دانش‌هاي جديد معرفتي و زباني نوعي تدبر روشمند در آيات و مصاديق آن است. سكوت، عنصري معنادار در كلام است و همچون بخشي از زبان، نقش مهمي در انتقال پيام و تاثير­گذاري بر مخاطب دارد؛ به توسعه دلالت­هاي متني مي­انجامد و اشتياق خواننده را براي درك معنا مي­­افزايد. كاربرد اين شيوه در آثار ادبي، علاوه بر موجزگويي، شگردي براي اقناع عقلي و عاطفي بشمار مي­آيد بر اين اساس نوشتار حاضر سعي دارد تا با رويكرد نظريه گفتمان سكوت و با تكيه بر روش توصيفيتحليلي، قصه قرآني مريم (س)،كه در آيات (7435 سوره آل عمران) و آيات( 1534 سوره مريم) مطرح شده، مورد واكاوي قرارگيرد. تأمل در اين آيات گوياي آن است كه مصاديق سكوت گفتماني در سطوح ساختاري، معنايي و كاربردشناختي، زمينه ساز  ايجازگويي­ها، تصويرسازي­­ها و همچنين دستيابي به غرض هدايتي قصه­ مريم(س) شده است. در اين راستا غلبه كاربست سكوت پيش انگاشتي و محوريت موضوعي تعامل عفيفانه مريم(س)، مخاطب را به ژرف نگري فرا مي‌خواند.