رابطه شيوه تدريس معلّمان و پرورش نگرش‌علمي دانش‌آموزان مدارس ابتدايي دخترانه شهر تهران

هدف اين پژوهش، شناسايي رابطه شيوه تدريس معلمان و پرورش نگرش علمي دانش‌آموزان مدارس ابتدايي دخترانه، در مناطق چهارگانه (شمال، جنوب، شرق و غرب) تهران در سال تحصيلي 89-88 بوده است. از ميان تمامي اين مدارس، بيست معلم و بيست كلاس با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند. اطلاعات از طريق پرسشنامه محقق‌ساخته، چك‌ليست مشاهده، اسناد و فايل فعاليت‌هاي كلاسي گردآوري شد. داده‌ها با آزمون‌هاي كلومگروف اسميرنف، فريدمن، دوجمله‌اي و ضريب همبستگي اسپيرمن تجزيه‌وتحليل شدند. طبق يافته‌ها، شيوه‌هاي مشاركتي، بديعه‌پردازي، پرسش‌وپاسخ، بحث گروهي و آزمايشي با مؤلفه خلاقيت و شيوه ايفاي نقش با كنجكاوي و تفكر انتقادي و شيوه تدريس واحدكار با هر سه مؤلفه همبستگي معنادار داشتند. بيشترين شيوه‌هاي تدريس به‌كار رفته حفظ و تكرار، سخنراني، توضيحي، نمايشي و به‌وسيله رايانه و كم‌كاربردترين روش‌ها حل‌ مسئله و پرسش و پاسخ، مشاركتي، ايفاي نقش و واحدموضوعي بودند؛ و پيرامون مؤلفه‌هاي نگرش علمي كنجكاوي دانش‌آموزان مورد مطالعه در حد متوسط و خلاقيت و تفكر انتقادي آنان در وضعيت نامطلوبي قرار داشت.