شناسايي مؤلفه‌هاي تدريس اثربخش اساتيد رشته برنامه‌ريزي درسي از ديدگاه دانشجويان اين رشته

هدف پژوهش حاضر، شناسايي مؤلفه‌هاي تدريس اثربخش اساتيد رشته برنامه‌ريزي درسي از نظر دانشجويان بود. روش پژوهش كيفي با استفاده از رويكرد پديدارشناسي بود. جامعه پژوهش دانشجويان مقطع كارشناسي ارشد و دكتري رشته برنامه‌ريزي درسي دانشگاه‌هاي تهران و علامه طباطبائي بود. روش نمونه‌گيري هدفمند بود كه در آن دانشجوياني كه شرايط نمونه موردنظر را داشتند با استفاده از مصاحبه نيمه ساختارمند و اكتشافي مورد مصاحبه قرار گرفتند و با رسيدن به اشباع نظري يافته‌ها تعداد نمونه پژوهش 21 نفر شد. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از روش تحليل موضوعي داده‌هاي 7 مرحله‌اي كلايزي (1987) استفاده شد. تحليل محتواي ديدگاه دانشجويان در مورد مؤلفه‌هاي تدريس اثربخش اساتيد منجر به شناسايي 328 كد اوليه،26 زير مضمون و 6 مضمون اصلي شد كه عبارت‌اند از ويژگي‌هاي علمي (تسلط بر موضوع؛ دانش علمي معتبر و به‌روز از موضوع تدريس؛ برقراري ارتباط بين نظر و عمل در موضوع؛ رويكرد پژوهشگري نسبت به تدريس موضوع)؛ مهارت‌هاي تدريس (بيان مطالب به زبان شيوا قابل‌فهم و منسجم؛ به‌كارگيري روش‌هاي مختلف تدريس؛ كاربرد روش‌هاي تدريس فعال؛ استفاده از امكانات و وسايل كمك‌آموزشي)؛ مديريت كلاس (مديريت زمان؛ داشتن طرح درس؛ قواعد و قوانين كلاسي انعطاف‌پذير؛ سبك مديريت تعاملي؛ مهارت برقراري ارتباط)؛ ويژگي‌هاي اخلاقي (روحيه انتقادپذيري؛ توجه و احترام به دانشجو؛ شوخ‌طبعي؛ وقت‌شناسي؛ عشق و علاقه به تدريس و دانشجويان؛ عدالت)؛ انگيزش (استفاده از منابع گوناگون انگيزشي؛ ترغيب شاگردان به يادگيري؛ توجه به تفاوت‌هاي فردي دانشجويان؛ ايجاد شور و هيجان در فرايند آموزش) و ارزشيابي (كاربرد روش جديد و متنوع ارزشيابي؛ تناسب روش ارزشيابي با موضوع درسي؛ تأكيد بر ارزشيابي فرايند مدار).