اصول حاكم بر جرم يابي با نگاهي به آينده

فاقد عنوان و چكيده لاتين

جرم و جنايت از ابتداي خلقت، همراه بشر بوده و به عنوان پديده اي كه ريشه در تاريخ زندگي اجتماعي انسان ها دارد، همگام با پيشرفت جوامع رشد كرده است. از قتل هابيل به دست برادرش قابيل تا واقعيت ها و جرائم مجازي، همگي گواه بر اين ادعا بوده اند و نتيجه آن تغيير دائمي قوانين و مقررات بر حسب شرايط موجود است. در تمام اين دوران براي كشف جرم و انتساب آن به مجرم، گاه از تجربه هاي فــردي و گروهي بهره جسته و گاه از قواعدي پيـــروي كرده اند كه ضمن اقناع فرد و جامعه، مجرمان را شناسايي، جرائم را كشف و هدف نائل شده است. بنابـراين، جرم يابي به عنوان دانشي پليسي و يكي از شاخه هاي مطالعاتي علـــوم جنايي (كيفري)، قطعاً داراي اصول و قواعدي است كه بر آن استوار بوده و بدون ترديد با رعايت و اجراي اين اصول، كشف علمي جرم به صورتي ساختارمند و محكمه پسند صورت خواهــد گرفت. تحقيق حاضر به دنبال شناسايي و احصاء اين اصول و قواعد است. اين پژوهش از نظر نوع و هدف، كاربردي و از نظر ماهيت و روش، توصيفي- تحليلي است كه براي تجزيه و تحليل داده ها از آزمون ويلكاكسون يك نمونه اي و براي رتبه بندي از آزمون فريدمن استفاده شده و جامعه آماري آن، دو طيف قضات و كارآگاهان تهران به تعداد 50 نفر را شامل مي شود. با استفاده از نظرات كارشناسان و منابع تحقيق، اصول هفتگانه حاكم بر جرم يابي شناسايي و احصاء شد. نتايج تحقيق، ميزان تاثير هر كدام از اصول و شاخص هاي مهم حاكم بر جرم يابي را آشكار كرد و مهم ترين پيشنهاد كاربــردي تحقيق نيز ضرورت ايجاد هماهنگي موثر بين جرم يابان و كنشگران صحنه جرم و استفاده همزمان و متناسب از همه اهرم هاي موثر در كشف علمي جرم ضمن به كارگيري اصول علمي حاكم بر جرم يابي است.