جايگاه شريعت در فلسفه سياسي ابن سينا

اگرچه ابن سينا در حوزه هستي شناسي، اسير اعتقادات رايج ديني نمي شود و تفسير خاص خويش را از نظام هستي ارائه مي دهد، تا آنجا كه مورد تكفير اهل شريعت قرار مي گيرد، اما در حوزه فلسفه سياسي بسيار متأثر از مباني شرعي است؛ به‌نحوي‌كه در «نظريه حكومت» خويش، بين مباني شرعي و مباني هستي شناختي خود ارتباط ايجاد مي كند. از نگاه او حاكم حقيقي، نبي است و بعد از او خليفه‌اي كه با نص نبي يا اجماع تابعان مشخص مي‌شود، حق حكومت دارد. او با نگاهي فقيهانه، قيام كنندگان عليه حاكم صالح و حتي ساكتان و بي تفاوتان به آنان را به مرگ محكوم مي كند و مبارزه با آنان را از اعمال مقرّب به درگاه حق تعالي برمي شمارد. از نگاه ابن‌سينا، كسي كه عقل اصيل دارد و نيز آگاه‌ترين مردم به شريعت است، شايستگي لازم را براي حكومت داراست.