بازپژوهي مفهوم قانون در حقوق مدرن با تاكيد بر مكتب پوزيتيويسم حقوقي

قانون، بنيادي‌ترين گزاره دانش و نظام حقوقي مدرن است. اين مفهوم به‌رغم بداهت اوليه خود در مكاتب مختلف فلسفه حقوق، معاني مختلفي پيدا كرده است. تطور مفهومي قانون در سنت مكتب پوزيتيويستي حقوق در مغرب‌زمين، افزون بر آنكه ماهيتي تاريخي دارد، در شبكه‌اي از مفاهيم، مباني، ارزش‌ها و ساختارها واجد معنا مي‌شود. از اين منظر با به‌كارگيري روش تحليلي «ظاهر، باطن و باطنِ باطن» در زمينه شناخت گزاره‌هاي بنيادين علوم انساني، مي‌توان به شناختي جامع‌تر از مفهوم قانون در مكتب پوزيتيويسم حقوقي دست يافت. اين روش ضمن آنكه در نوع خود بديع است، ارتباط ژرف ميان حقوق، سياست و فلسفه را مبتني بر ذات مصرف‌كننده دانش حقوق روشن مي‌سازد. رهاورد چنين روش و نگرشي، ادراك قانون به‌مثابه يك مفهوم تاريخ‌مند مبتني بر مباني خاص فلسفي خواهد بود، نه قانون به‌مثابه يك ظرف كه قابليت پذيرش هر مظروفي را دارد. ازآنجاكه قانون، دال مركزي نظام حقوقي مدرن است، شناخت نظام حقوقي مدرن به منظور گذار، اقتباس يا نپذيرفتن آن منوط به معرفت به مفهوم قانون است.