افلاطون و نقد دموكراسي مدرن

دموكراسي به‌عنوان شكلي از اَشكال حكومت، از چالشي‌ترين مفاهيم فلسفه سياسي است. افلاطون با مطرح كردن دو انتقاد بنيادين، نخستين و مهم‌ترين منتقد دموكراسي است. اما دموكراسي در طول تاريخ مدل‌هايي را تجربه كرد؛ به‌‌گونه‌اي‌كه دموكراسي مدرن به‏ظاهر شباهت اندكي با دموكراسي كلاسيك دارد. در اين صورت، آيا مي‌توان انتقادهاي افلاطون را به دموكراسي كلاسيك، به دموكراسي مدرن سرايت داد؟ مقاله حاضر به روش توصيفي و تطبيقي، به تحليل سه ديدگاه درباره تسري انتقادهاي افلاطون به دموكراسي مدرن مي‌پردازد. بر اساس ديدگاه اول و دوم، بررسي انتقادهاي افلاطون در دوره مدرن، امري بي‌حاصل است؛ زيرا يا انتقادهاي افلاطون از اساس نادرست است و يا دموكراسي مدرن به ‌لحاظ تفاوت ماهوي با دموكراسي كلاسيك، از تيغ انتقادهاي افلاطون در امان است. ديدگاه سوم (مختار) به وحدت جوهري دو نوع دموكراسي معتقد است و معايب بنيادين دموكراسي كلاسيك را دامن‌گير دموكراسي مدرن نيز مي‌داند.