حقوق طبيعي بشر (اشتراكات و امتيازات)

فيلسوفان حقوق تا نيمه قرن بيستم، حقوق بشر را با نام «حقوق طبيعي بشر» معرفي مي كرده اند و بنابراين حقوق بشر امروزي، همان حقوق طبيعي بشر است. روش تحقيق در اين نگارش، كتابخانه اي است و از دو شيوه استقرايي و عقلي در آن پيروي شده است. اهميت ويژه اين حقوق در زندگي مردم سبب شد اين نگارش آنها را با حقوق غيرطبيعي بشر مقايسه كند و نتيجه اين مقايسه را در دو گفتار مستقل شرح دهد. حقوق طبيعي و غيرطبيعي بشر، هشت وجه اشتراك دارند كه مهم‏ترين آنها عبارت‏اند از: الف) هر دو به معناي شايستگي هستند؛ يكي شايستگي طبيعي و ديگري غيرطبيعي. ب) حقوق طبيعي و غيرطبيعي بشر هر دو هدفمند هستند. ج) حق ها، چه طبيعي و چه غيرطبيعي، همواره براي بشر كمالي را به ارمغان مي آورند. همچنين، امتيازهاي حقوق طبيعي بشر را ـ كه در حقوق غيرطبيعي وجود ندارند ـ مي‏توان در شاكله گزاره هاي زير بيان كرد: الف) اين حق ها همگي طبيعي (ذاتي) هستند. ب) حقوق طبيعي همگي ثابت (تغييرناپذير)ند. ج) حق هاي طبيعي برهان‌پذيرند. د‍) آنها فراگير، فرامكان و فرازمان هستند. هـ) اين حق ها همگي واجب‏الاستيفايند. و) همه آنها پيش از وضع، وجود دارند. ز) حقوق طبيعي، مرجع قانون گذاري بوده، به همين دليل، از حقوق غيرطبيعي مهم‌ترند.