استدلال استمرار وجودي بر نادرستي سقط جنين از منظر اخلاق

پديده سقط‌ جنين يكي از مباحث چالش برانگيز در اخلاق پزشكي است. اين پديده با موافقتها و مخالفت‌هاي زيادي مواجه است كه هر يك براي اثبات سخن خود به دلايلي استناد كرده‌اند. يكي از دلايل موافقان سقط‌ جنين، شخصيت نداشتن جنين در نظر آنهاست. بدين‌معناكه چون جنين ويژگي‌هاي شخص را ندارد، شخص نيست و تنها شخص بالقوه به‌شمار مي‌رود. لذا كشتن جنين به‌لحاظ اخلاقي نادرست نيست. اما «استيفن شوارز» از جمله كساني است كه در مقابل موافقان سقط‌ جنين، به قابليت‌هاي جنين توجه كرده و با تمايز قائل شدن ميان شخص بودن و كاركردهاي شخص داشتن، جنين را شخص مي‌داند. از نظر او جنين از لحظه لقاح، شخص بوده و داراي شأن و منزلت اخلاقي است؛ گرچه كاركردهاي شخص را ندارد. يكي از استدلال‌هاي ايشان در اثبات شخص بودن جنين، استدلال استمرار وجودي است. در اين مقاله به بررسي اين استدلال پرداخته و به دليل شباهت‌هاي اين استدلال با دو استدلال ذات نوعي و استدلال شيب لغزنده ـ كه برخي آنها را يكي پنداشته‌اند ـ به تبيين تمايز استدلال استمرار وجودي با آن دو استدلال پرداخته مي‌شود.