بررسي ابعاد كم‌آبي با استفاده از روش شاخص فقر آبي (WPI) و تحليل مقايسه‌اي آن در بخش‌هاي شهرستان قم

هدف از اين مطالعه، ارزيابي وضعيت شهرستان قم و بخش‌هاي آن از نظر شاخص فقر آب است كه به شناسايي افتراقات پهنه‌اي، ابعاد و قوت و ضعف هريك از آن‌ها منجر مي‌شود. مبناي تعيين شاخص فقر آبي، روش سوليوان بوده كه يك تركيب خطي وزني از اجزاي آن (منابع، مصارف، محيط زيست، ظرفيت و دسترسي) است. داده‌هاي مورد نياز از طريق دستگاه‌هاي مرتبط جمع‌آوري و در قالب روش مذكور تجزيه‌وتحليل شده است. در ميان بخش‌هاي شهرستان از نظر ابعاد پنج‌گانۀ شاخص فقر آبي تفاوت وجود دارد. بخش مركزي با شاخص 126 پايين‌ترين رتبه و جعفرآباد با 217.6 بالاترين رتبه را در شاخص فقر آبي داشته‌اند. ضعف در منابع، فصل مشتركي است كه با شدت و ضعف، در ميان همۀ پهنه‌ها رايج است. همچنين از نظر ظرفيت‌هاي انساني، تقريباً همۀ بخش‌ها وضعيت مناسبي دارند كه قوت تلقي مي‌شود. مديريت مصرف به‌عنوان مهم‌ترين گزينه بايد در صدر برنامه‌ريزي‌ها و با درنظرگرفتن نبود امكان گسترش منابع آب پيگيري شود. در حال حاضر، بيش از دو برابر منابع آب تجديدپذير در حال استخراج است. بهترين راهكار براي مديريت فقر آبي، استفادۀ بهينه از منابع و ظرفيت‌هاي موجود و توجه به اصول آمايشي و نه تمركز بر گسترش منابع آب به روش‌هاي گوناگون است كه مي‌تواند عامل افزايش عدم تعادل‌هاي سرزميني، اختلافات داخلي، عدم كنترل مصرف و... شود.