مباني حكمت متعاليه در اداره امور انسان در تراز انقلاب اسلامي و تاملاتي آسيب شناسانه در توسعه غير متالهانه

Foundations of Transcendental Philosophy for the Handling of Human's Affairs in Islamic Republic of Iran's Proportions and Pathological Reflections about Non-Divine Development

سوال اصلي در اين نوشتار آن است كه با توجه به مركب بودن ساختار وجودي انسان از روح و بدن آيا سياست و حكمت عملي متكفل امور او مي تواند تك ساحتي و تك بعدي باشد؟ با توجه به اين پرسش بنيادي و سوال اصلي در مقاله پيش روي كه اجمالاً پاسخ منفي را در پي دارد پيش فرض اين پژوهش نيز بر اين اساس استوار مي باشد كه انسان شناسي انقلاب اسلامي، سياست و حكمت عملي غير سكولار را براي اداره انسان ضروري مي سازد و سنخ سكولار و غير متالهانه آن فاقد پاسخي جامع به نيازهاي چنين است.

The main inquiry of this article is to find out whether politics and practical philosophy in charge of human's affairs can be single-dimensional while he is naturally composed of body and spirit making him a complex creature. Given this fundamental question and the main inquiry of the current article whose answer is more of a negative one, pre-assumption of this article is based on this fact that Islamic revolution's approach toward humans, makes non-secular practical philosophy and politics a necessity for the handling of human's affairs while its secular and non-divine type does not provide a comprehensive solution for such needs.