انقلاب اسلامي به مثابه هويت جديد در عصر غلبه غرب و شرق

نوشتار حاضر به دنبال پاسخ به اين سوال است كه مختصات نظام بين الملل در بحبوحه ي وقوع انقلاب اسلامي به چه شكلي بوده است؟ و انقلاب اسلامي به مثابه ي يك هويت جديد داراي چه عناصر و مولفه هايي بوده است؟ يافته هاي پژوهش، حاكي از آن است كه انقلاب اسلامي در عصري ظهور و بروز پيدا كرد كه در آن نظام بين الملل به دو قطب قدرتمند غرب و شرق تقسيم شده بود كه هر كدام با نفي دين و دين گرايي، با رويكردي اومانيستي و ماده گرايانه و با ايدئولوژي سوسياليستي - كمونيستي و ليبراليستي - كاپيتاليستي به رقابت با يكديگر مي پرداختند و با غلبه و نفوذ در ديگر كشورها آنها را تحت نفوذ و سيطره ي خود درمي آوردند. لذا انقلاب اسلامي در چنين شرايطي و برخلاف جريان موجود و با رويكرد ديني و ايدئولوژي اسلامِ سياسي - انقلابي و با بيان و ارائه ي مولفه هايي چون بازگشت به خويشتن، ايدئولوژي اسلامي، حكومت ديني، حمايت از مظلومان، مبارزه با سلطه طلبان، مردم سالاري ديني، عدالت طلبي، استقلال-طلبي، آزادي، امت واحده ي اسلامي، حمايت از جنبش هاي آزادي بخش، مقاومت اسلامي، مخالفت با اسرائيل، الگوي پيشرفت اسلامي، سبك زندگي اسلامي، و مهدويت و انتظار؛ به عنوان يك هويت جديد در عصر غلبه غرب و شرق پديدار گشت و به الگويي براي ديگر كشورها تبديل شد. براي پاسخ به سوال مقاله از روش توصيفي - تحليلي بهره گرفته مي شود.