الگوهاي ارتباطي خانواده و خودشفقت‎ورزي: نقش واسطه‎اي راهبردهاي مقابله با تنيدگي

اين پژوهش با هدف پيش‌بيني خودشفقت‎ورزي براساس الگوهاي ارتباطي خانواده با واسطه‎گري راهبردهاي مقابله با تنيدگي انجام شد. براي اجراي آن 347 نفر (141 پسر و 206 دختر) از دانشجويان دانشگاه شهيد باهنر كرمان به روش نمونه‎برداري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند و به مقياس‎هاي الگوهاي ارتباطي خانواده (فيتزپاتريك و ريتچي، 1994)، راهبردهاي مقابله با تنيدگي (كالزبيك، ريجكن، هنگوون و دكر، 2003) و خودشفقت‎ورزي (ريس، پومير، نف و ون‎گوچت، 2011) پاسخ دادند. نتايج تحليل رگرسيون چندگانه‌ مطابق با مراحل بارون و كني (1986) نشان داد كه گفت‌وشنود پيش‎بيني‎كننده مثبت خودشفقت‎ورزي است و همنوايي به صورت منفي بر خودشفقت‎ورزي تأثير دارد. گفت‌وشنود راهبرد مسئله‎محور را به صورت مثبت پيش‎بيني مي‎كند، اما قادر به تأثيرگذاري بر راهبردهاي هيجاني و اجتنابي نيست و همنوايي به صورت منفي بر راهبرد مسئله‎محور و به صورت مثبت بر راهبردهاي هيجاني و اجتنابي تأثير مي‎گذارد. علاوه‎ بر اين، يافته‎ها نشان داد كه راهبرد مسئله‎محور خودشفقت‎ورزي را به صورت مثبت و راهبردهاي هيجاني و اجتنابي خودشفقت‎ورزي را به صورت منفي پيش‎بيني مي‎كند. نتايج حاكي از آن بود كه راهبردهاي مقابله با تنيدگي در رابطه بين الگوهاي ارتباطي خانواده و خودشفقت‎ورزي نقش واسطه‎اي دارد.