نقش واسطه‎اي حرمت خود در رابطه بين جهت‎‎گيري‎هاي دلبستگي و سازگاري روان‎شناختي

اين پژوهش با هدف تعيين ارتباط بين جهت‎گيري‎هاي دلبستگي با ابعاد سازگاري با نقش واسطه‎اي حرمت خود انجام شد. روش پژوهش همبستگي از نوع تحليل مسير بود و جامعه آماري همه دانش‌آموزان دبيرستاني دختر و پسر شهر شيراز بودند. 225 دانش‎آموز (102 دختر، 123 پسر) با استفاده از روش نمونه‎برداري چندمرحله‎اي انتخاب شدند. ابزارها شامل سياهه دلبستگي به والدين و همسالان (آرمسدن و گرينبرگ، 1987)، سياهۀ سازگاري بل (1961) و مقياس حرمت خود روزنبرگ (1965) بود. براي تحليل داده‎ها از روش تحليل مسير استفاده شد. نتايج نشان داد كه دلبستگي به مادر و همسالان به طور مستقيم توانايي پيش‎بيني حرمت خود و دلبستگي به مادر به طور مستقيم توانايي پيش‎بيني ابعاد سازگاري در خانه و سازگاري اجتماعي را دارد. همچنين دلبستگي به پدر به طور مستقيم توانايي پيش‎بيني سازگاري در خانه و سازگاري عاطفي و دلبستگي به همسالان نيز به طور مستقيم توانايي پيش‎بيني سازگاري اجتماعي و همچنين حرمت خود روابط معنا‎دار با همه ابعاد سازگاري دارد. ديگر يافته‎ها نشان داد كه حرمت خود در ارتباط بين سبك‎هاي دلبستگي با سازگاري روان‎شناختي نقش واسطه‎اي دارد. بنابراين مي‎توان گفت سبك‎هاي دلبستگي و حرمت خود دو مولفه مهم در پيش‎بيني سازگاري نوجوانان است.