انسان شناسي حافظ و دلالت هاي آن در تربيت

هدف اين پژوهش استنتاج هدفهاي تربيت عرفاني حافظ، شاعر و عارف ايراني قرن نهم هجري، متناسب با عقايد انسان شناسي اوست. بر اين اساس اشعار عرفاني حافظ با روش تحليلي و استنتاجي مورد بررسي قرار گرفته است. يافته¬ها نشان مي دهد كه ويژگيهاي انسان و اهداف تربيتي حافظ با آموزه هاي اسلامي انطباق دارد و حافظ با توجه به آن، اهداف عرفاني خود را تبيين كرده است. محورهاي اساسي انديشه حافظ خدا، عشق و انسان با واسطه گري شريعت الهي و عقل است. انسان با نوشيدن شراب الهي به مستي ازلي مي¬رسد و هواي نفس، انسان را از جايگاه خود دور مي-سازد؛ بنابراين انسان با خودشناسي، تهذيب نفس و شهود باطن، خداوند را نزديكتر از هميشه احساس خواهد كرد؛ با پشتوانه اسلامي ديندار خواهد شد و با وحدتگرايي در همه ذرات هستي خدا را مي بيند و به همين دليل به همه چيز عشق مي ورزد. در نهايت انسان به عاليترين مدارج كمال خواهد رسيد كه دستيابي به جام جم است. در اين حالت مظهر صفات الهي و خداگونه خواهد شد.