مقايسه حقوق ناشي از ثبت علامت تجاري در حقوق ايران و فرانسه

پس از ثبت علامت تجاري و صدور تصديق ثبت آن، مالك حق دارد بطور انحصاري از آن بهره‌برداري كند. بدين معنا كه حق مالكيت بر علامت تجاري به عنوان سرشت ثبت علامت شناخته مي‌‌شود. ماده 31 قانون ثبت اختراعات، طرح هاي صنعتي و علائم تجاري مصوب 1386/8/7 ايران مقرر مي‌دارد : «حق استفاده انحصاري از يك علامت به كسي اختصاص دارد كه آن علامت را طبق مقررات اين قانون به ثبت رسانده باشد». از اين ماده مفاهيم متعددي استنباط مي‌شود. از يك طرف مالك علامت حق دارد شخصاً آن علامت را در كالاها و خدمات خود مورد استفاده قرار دهد و يا با انتقال آن به ديگري اجازه استفاده دهد. از سوي ديگر حق دارد استفاده ديگري از آن علامت را منع كند و به عنوان ضمانت اجراي اين حق، قانونگذار به مالك علامت، حق شكايت كيفري به منظور ممانعت از استعمال غيرمجاز از علامت و حتي مجازات متجاوز به حق ناشي از علامت تجاري او و نيز اقامه دعواي مطالبه خسارت داده است و در نهايت درخواست تمديد مدت اعتبار علامت نيز از حقوق انحصاري مالك مي‌باشد كه در اين مقاله به بيان دو جنبه حق انحصاري استفاده از علامت تجاري بوسيله مالك و حق انتقال آن پرداخته شده است.