هويت معنويت ديني از منظر آموزه‌هاي شيعي _ مهدوي

معنويت ديني برآيند و حاصل شكلي از زيستن است كه بر پايه رابطه قلبي _ ايماني با خدا و پيوند حبي نسبت به پيامبر و اهل‌بيت طاهرين‌اش شكل گرفته، اعمال و زندگي فرد معنوي را بر پايه تعاليم وحياني و تلاش براي برپايي حكومت ولي‌عصر(عج) تبلور مي‌بخشد. با توجه به گسترش جريان‌هاي معنوي جديد كه ماهيتي تكثرگرا داشته مخاطبان را به ورطه نسبيت‌گرايي و اباحه‌گرايي سوق مي‌دهند، معنويت ديني معنويتي به دور از اباحه‌گرايي و نسبيت‌انديشي معرفتي يا اخلاقي است. اين نوشتار با روش توصيفي _ تحليلي و برپايه محكمات عقلي و نقلي هويت معنويت ديني را از منظر آموزه‌هاي شيعي _ مهدوي در چهار بخش معرفت‌شناختي، هستي‌شناختي، انسان‌شناختي و وظيفه‌شناختي مورد بررسي قرار داده و‌ به اين نتايج رسيده است كه معنويت ديني قائل به عقلانيت، وحيانيت، وجود خدا، عصمت و علم فرابشري و پيامبر و امام معصوم، ضرورت اقتدا به امام معصوم براي دوري از انحرافات، وجود و اصالت روح و امام معصوم به عنوان واسطه فيض و ولي نعم است و معنويت ديني آخرت‌گرا، شريعت‌گرا و اعتدال‌گرا، قائل به پذيرش ولايت معصوم به عنوان شرط قبولي اعمال و بالاخره ضرورت احياي امر معصوم به عنوان اصلي‌ترين وظيفه منتظران حقيقي است.