آسيب‌شناسي جريان شريعت‌گراي سنتي در مواجهه با روايات منع قيام در عصر غيبت

در گونه‌شناسي روحانيت شيعي در مواجهه با دين و معرفت ديني از دو جريان شريعت‌گرايان سنتي و عقل‌گرايان تمدن‌ساز مي‌توان ياد كرد. جريان شريعت‌گراي سنتي از جهت معرفت‌شناسي ديني فارغ از برخي محسنات، با آسيب‌ها و چالش‌هاي فراواني نسبت به جريان عقلانيت تمدن‌ساز برخوردار است. جمود بر ظواهر آيات و روايات، فروكاستن جايگاه عقل و ارزش معرفت‌شناختي آن از جمله مهم‌ترين آسيب‌هاي كلان اين جريان به حساب مي‌آيد. در مسئله مهدويت چالش مذكور جدي‌تر خواهد بود. هم به جهت روش‌شناسي و معرفت‌شناسي و هم به جهت بعد عملي و جامعه‌سازي، مهدويت‌پژوهي جريان يادشده با داعيه پايبندي به مهدي‌باوري با مشكل اساسي روبه‌رو خواهد بود. مهم‌ترين دليل قائلين به اين جريان در عصر غيبت وجود پاره‌اي از روايات مبني بر عدم قيام در دوره غيبت است. ارائه نكردن طرح و الگويي مشخص و عملي در عصر غيبت براي حضور احكام اجتماعي دين، انفعال در برابر جريان مدرنيسم و تمدن غرب، عدم آينده‌نگري، محافظه‌كاري دربرابر جريان‌هاي مخالف دين و ارزش‌هاي ديني از جمله مهم‌ترين آسيب‌هاي آن به جهت پذيرش روايات منع قيام در عصر غيبت است. در مقابل جريان عقلانيت تمدن‌ساز از نقشه عملياتي در عصر غيبت براي احكام اجتماعي دين، واكنش دربرابر تمدن غرب، آينده‌نگري و پي‌ريزي براي تمدن نوين اسلامي جهت زمينه‌سازي ظهور حضرت حجت(عج) سخن مي‌گويد.هدف تحقيق پيش‌رو آسيب‌شناسي جريان شريعت‌گراي سنتي در مواجهه با اين دسته از روايات است كه نتيجه آن نفي اين مدل از مهدويت‌پژوهي و در قبال آن اثبات جريان بديل يعني عقلانيت تمدن‌ساز است. روش تحقيق توصيفي _ تبييني و با رويكرد تحليل انتقادي خواهد