پيشينه‌شناسي و نقد گرايش‌هاي باطني بابيت و بهائيت

سران بابيت و بهائيت براي اثبات حقانيت خود، دست به دامان سير تكامل بشر شده و مدعي دين جديدي هستند كه نيازهاي تازه بشرِ تكامل‌يافته را پاسخ مي‌گويد. آنان با كاربست تأويل‌گرايي در پي اثبات مهدويت علي‌محمد شيرازي (باب) و نبوت حسين‌علي نوري(بهاء) هستند و ادعاهايي را بيان مي‌كنند كه به گمان خود تازگي دارد؛ اين جريان سياسي _ مذهبي با رويكرد به جهان‌بيني باطني، در پي ارائه سخناني تازه‌اند؛ ليكن اين نوشتار، ديرينه جهان‌بيني باطني اين جريان را بررسي كرده و پيشينه ادعاهاي آنان را در تأويل‌گرايي و استناد به متون و آموزه‌هاي ديني بيان مي‌كند تا به خوبي روشن گردد كه نگاه تأويل‌گرايانه و باطني بهائيان به عالم شريعت و تكوين، ريشه در جريان‌هاي باطني شيعه دارد و در حقيقت ادعاي به ظاهر تازه سران بابيت و بهائيت بازگوي سخنان كهنه پيشينيان است.