برآورد رانت كربن در صنعت سيمان ايران: كاهش سود در شرايط اجراي توافق پاريس(بر مبناي تجربه سيستم تجارت انتشار آلودگي اتحاديه اروپا)

مطالعه حاضر سعي دارد كه با در نظر گرفتن شرايط اجراي توافق پاريس، مشخص سازد كه چگونه سود صنعت سيمان تحت تأثير قرار مي گيرد و عوامل مؤثر بر آلودگي و كاهش آلودگي ناشي از توليد سيمان را مشخص نمايد. به‌منظور نيل به اين اهداف با استفاده از روش شاخص ميانگين لگاريتمي ديويژيا (LMDI) در طي دوره 13921390 براي صنعت سيمان مشتمل بر 68 كارخانه سيمان در كشور ايران مورد بررسي قرار گرفته است. با برآورد مدل تجربي، نتايج نشان دهنده ي اين موضوع است كه مي توان كاهش آلودگي هاي زيست‌محيطي ناشي از صنعت سيمان را با استفاده از تكنولوژي هاي نوين، سوخت هاي جايگزين و كاهش استفاده از برق فراهم كرد. و نتايج بيانگر هفت عامل تجزيه براي انتشار آلودگي است كه عبارت است از تأثير فعاليت، تأثير تجارت، تأثير سهم كلينكر، تأثير سوخت مركب، تأثير كارايي الكتريكي و حرارتي و تأثير انتشار كربن است. مي‌توان بين دو اثر اول كه گزينه كاهش آلودگي غيرفني هستند با ساير اثرات كه گزينه‌هاي كاهش آلودگي فني هستند تمايز قائل شد. همچنين نتايج حاكي از آن است كه مازاد سهميه اي در توليد شركت هاي سيمان ايران ايجاد نشده و سود نداشته اند، كه برخلاف كشورهاي اروپايي كه داراي مازاد سهميه و سود يا به عبارتي رانت كربن هستند در كشور ايران اين رانت وجود ندارد زيرا سهميه مازاد توليد كه رايگان حاصل مي شود، ايجاد نشده كه منجر به درآمد بيشتر و ايجاد ثروت شود.