نقش جهت‌گيري علّي تمرين و خودكارآمدي بر قصد و رفتار تمريني مردان و زنان

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش جهت‌گيري علّي تمرين و خودكارآمدي بر قصد و رفتار تمريني مردان و زنان چاق، نرمال و لاغر بود. تعداد 230 دانشجو از دانشگاه دامغان انتخاب شدند. پرسش‌نامۀ جهت‌گيري علّي تمرين روز و همكاران (2001)، پرسش‌نامۀ خودكارآمدي شوارتز (1999)، روش گودين (1995) (ارزيابي قصد تمرين) و ابزار گودين و شفر (1985) (سنجش ميزان رفتار ورزشي) استفاده شدند. نتايج نشان داد كه بين قصد تمرين و رفتار ورزشي ارتباط ضعيف، اما معناداري وجود دارد. همچنين، ارتباط بين قصد تمرين و هر دو متغير خودكارآمدي و جهت‌گيري استقلالي تمرين و نيز ارتباط بين ميزان رفتار ورزشي و جهت‌گيري استقلالي تمرين، معنادار است. جهت‌گيري استقلالي تمرين و خودكارآمدي به‌طور معناداري قصد تمرين و ميزان رفتار ورزشي را پيش‌بيني مي‌كنند. مدل جهت‌گيري استقلالي و خودكارآمدي در رفتار ورزشي فقط در مردان معنادار است. نتايج پژوهش حاضر بر اهميت جهت‌گيري علّي افراد و خودكارآمدي در اشتغال به رفتار تمريني تأكيد مي‌كند.