اثربخشي آموزش مهارت‌هاي ارتباطي بر تاب آوري و خودكار‌آمدي تمريني ورزشكاران نوجوان

هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي آموزش مهارت‌هاي ارتباطي بر تاب‌آوري و خودكارآمدي تمريني در ورزشكاران نوجوان بود. به اين منظور، 30 ورزشكار نوجوان (شهر گرگان) به‌طور تصادفي ساده در دو گروه آزمايشي و كنترل (هر گروه 15 نفر) جاي گرفتند. دوره آزمايشي متشكل از 12 جلسۀ 90 دقيقه‌اي آموزش مهارت‌هاي ارتباطي بود كه به مدت چهار هفته به طول انجاميد. اندازه‌گيري‌ها در پيش‌آزمون و پس‌آزمون با استفاده از مقياس تاب آوري كونور و داويتسون (2003) و مقياس خودكارآمدي باندورا (1997) انجام شد و داده‌هاي حاصله با استفاده از تحليل كوواريانس در سطح اطمينان 95 درصد تحليل شدند. نتايج پژوهش نشان داد كه پس از كنترل سطوح پيش‌آزمون، نمره‌هاي تاب‌آوري و خودكارآمدي تمريني در گروه آزمايشي به طور معناداري بالاتر از گروه كنترل قرار دارد. براساس يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان نتيجه‌گيري كرد كه آموزش مهارت‌هاي ارتباطي، روش موثري براي افزايش تاب‌آوري و خودكارآمدي تمريني در ورزشكاران نوجوان مي‌باشد.