مدل رابطه اي انگيزه خودتعييني با اخلاق ورزشي ورزشكاران نخبه ايران (مطالعه موردي: ليگ يك فوتبال ايران)

هدف پژوهش حاضر، تدوين مدل رابطه­اي خودتعييني با اخلاق ورزشي ورزشكاران نخبۀ ايران بود. روش پژوهش، همبستگي و ازلحاظ هدف، كاربردي بود. جامعۀ آماري اين پژوهش تمام فوتباليست­هاي ليگ آزادگان كشور در فصل13961395بودند. نمونۀ آماري 223 بازيكن بودند كه به‌صورت تصادفي انتخاب شدند. براي جمع­آوري اطلاعات از پرسش­نامه­هاي­­ اخلاق­ ورزشي و انگيزۀ ورزشي استفاده شد كه روايي آن‌ها توسط 10 تن از اساتيد مديريت ورزشي تعيين و پايايي آن‌ها ازطريق آلفاي­ كرونباخ به‌ترتيب برابر با 88/0 و 79/0 به‌دست آمد. براي تحليل داده­ها از روش معادلات ­ساختاري براي بررسي روابط علّي بين متغير­هاي مشاهده­شده استفاده شد. يافته­ها نشان داد كه بين انگيزۀ خودتعييني و اخلاق ­ورزشي ارتباط مثبت و معناداري وجود داشت. نتايج آزمون تحليل مسير تأييدي حاكي از برازش ارتباط بين خودتعييني و اخلاق ­ورزشي بود. تمامي بارهاي عاملي بين مؤلفه­ها و عوامل در سطح معقولي قرار داشتند و مدل از برازش مناسبي برخوردار بود كه درنهايت، مدل­ مفهومي پژوهش تأييد شد؛ بنابراين، براساس يافته­ها، تعيين اهداف اخلاقي و عملكردي خاص مي­تواند زمينه­ هاي بروز اخلاق ورزشي را برانگيزاند يا هدايت كند. همچنين، براي شكل­گيري رفتار اخلاقي، زمينه­هاي عيني و عملكرد واقعي نسبت به زمينه­ هاي شناختي و ذهني مي­تواند اثرهاي عميق­تري داشته باشند؛ بنابراين، پيشنهاد مي­شود با اعمال رفتارهاي عيني مانند گزينش مربيان داراي رفتارهاي خوب و منطقي و استخدام روان­شناس ورزشي و عيني­كردن نتايج رفتارهاي خوب ورزشكاران، براي نهادينه­كردن رفتارهاي اخلاقي ورزشكاران اقدام شود.