حل مسئله شكاف بين علم و عمل اخلاقي ازطريق آموزه قرآني «شاكله» (باتاكيدبر اخلاق كاربردي)

مسئله شكاف بين علم و عمل اخلاقي از ديرباز مورد توجه آموزه ­هاي ديني و نيز بسياري از فيلسوفان و انديشمندان بوده است. سقراط و افلاطون، معرفت را معادل فضيلت مي­دانستند و بر اين باور بودند كه اگر انسان داراي معرفتي روشن نسبت به خوبي و بدي اعمال باشد، همين معرفت كفايت مي­كند كه از بدي پرهيز كند و اعمال خوب را انجام دهد. ارسطو اين ديدگاه را نپذيرفت و معتقد بود ضعف اراده بين علم و عمل، شكاف و فاصله ايجاد مي­كند. ازنظر او تربيت صحيح و عادات خوب، رافع شكاف بين علم و عمل اخلاقي است. برخي الهي‌دانان، ايمان را چاره‌كار دانسته و معتقدند براي عمل‌كردن به كارهاي خوب و پرهيز از كارهاي بد، لازم است علاوه‌بر علم و معرفت، ايمان هم در شخص وجود داشته باشد؛ اگر معرفت با ايمان همراه شود، به‌ عمل مي­انجامد و الّا خير. جستار پيش­ رو كه به روش توصيفي ـ تحليلي و با هدف ارائه راه‌حلي در مسئله «شكاف بين نظر و عمل اخلاقي» اجرا شده است، به اين نتيجه دست يافت كه اگر از استثنائات چشم‌پوشي كنيم و درصدد ارائه يك قاعده اخلاقي و انسان­شناسانه باشيم، شاكله انسان كه محصول خصلت‌هاي ژنتيكي، تربيت و محيط زندگي است، بيشترين تاثير را بر نحوه عملكرد انسان دارد. اگر عملي از دوره كودكي و نوجواني ازطريق تربيت، به عادت و ملكه تبديل شود، اين عادت تا پايان عمر، انسان را رها نخواهد كرد. بنابراين، رافع شكاف بين علم و عمل را بايد در شاكله خوب، جستجو كرد.