بررسي تقسيم موجود به مجرد و مادي در فلسفه و تعريف آنها

حوزه‌هاي مختلفي مانند باورهاي مذهبي، نظريات طبيعي و كيهان‌شناختي، و حوزه انديشه‌ورزي درباره مسائل هستي‌شناسي و شناخت‌شناسي را مي‌توان زمينه‌هاي تاريخي تقسيم موجود به مجرد و مادي دانست. اگرچه فيلسوفان ملطي و الئائي آغازگر فلسفي اين تقسيم بودند، اما افلاطون و ارسطو به صورت برجسته و با شاخص‌هاي معين اين تقسيم را مطرح ساختند. اين روند به صورت تكاملي در طول تاريخ فلسفه تداوم داشت و همراه با تحولات در ساير موضوعات فلسفي، تحولاتي نيز در شاخص‌هاي تفكيك‌كننده موجود مجرد از مادي صورت گرفت. در طول تاريخ، فيلسوفان معيارها و ويژگي‌هاي متعددي را براي جداسازي موجود مادي از مجرد مطرح ساخته‌اند؛ صفاتي مانند امتداد، حيِّز، مكان و وضع داشتن، قابل انقسام بودن، قابل ادراك و اشاره حسي بودن، ماده داشتن و علم داشتن. برخي از اين معيارها به تفاوت موجود مادي با موجود عقلي بازمي‌گردد نه تفاوت مجرد و مادي؛ برخي نيز داراي اشكال است، اما برخي را مي‌توان با انجام اصلاحات يا بدون آن پذيرفت.