خاستگاه تربيتي مدارا در قرآن كريم و سيره معصومين(ع)

مدارا از اصول اساسي زندگي اجتماعي است كه در آموزه‌هاي قرآني و حديثي توجه ويژه به آن شده است. پرداختن به اين اصل اساسي در دنياي كنوني كه سازوكارهاي مدرن امواج‌گستر، حصارهايِ جغرافيايي، عقيدتي، فرهنگي و ... را فرو ريخته است. اهميت آن را دو چندان پيدا مي‌كند. مهم‌ترين سؤالي كه در اين باره مطرح است نقش اساسي و تأثير ويژه آن در حوزه تربيت است. زيرا تربيت، رسالت بزرگ پرورش انسان‌هايي را بر عهده دارد كه آمادگي موافقت با اين جبهه‎گشايي متكثر و متنوع را پيدا كند. اين مقاله با بهره‌برداري از روش تحقيق تلفيقي (معناشناسي-تحليلي) در صدد آن است كه خاستگاه تربيتي مدارا در تربيت را با ابزارهاي قرآني و حديثي تبيين نمايد؛ براي دست‎يابي به اين هدف سترگ، نخست واژه‌هاي تربيت و مدارا را با تكيه برآموزه‌هاي ديني معنا كرده است، سپس آن عرصه‌هاي مدارا در حوزه‌هاي عقيدتي ايماني، اخلاقي رفتاري و فرهنگي اجتماعي را تحليل وآن‎گاه چگونگي جايگاه مدارا در حوزه تربيت را روشن نموده است. در پايان اصول مهمي كه لازم است در عرصه‎هاي تربيتي مدارا شود، تبيين نموده است؛ مانند: ملايمت در برابر تندي، جمع نرم‌گويي و حق‌گويي، رواداري خطاي انساني، تقدم چگونه گفتن بر چه گفتن و ... .