بررسي تأثير نظارت بر فعاليت‌هاي گروهي از منظر نهج‌البلاغه

نظارت از جمله مفاهيمي است كه در ارتقاي كيفي فعاليت‌ها، برنامه‌ها و انديشه‌هاي فردي و گروهي، مورد تأكيد اديان الهي بوده و اسلام به صورت خاص بر آن اهتمام دارد. اهميت و حساسيت امر نظارت در فعاليت‌هاي گروهي و روابط اجتماعي، بيش از همه در شرايط و مقتضيات زماني حضرت امير(عليه السلام) و در نهج‌البلاغه قابل مطالعه و بررسي است. تحقيق حاضر تلاش دارد تا مفهوم نظارت را مبتني بر يك نظام طراحي شده مشخص و اهداف دقيق، با تكيه بر سيره حكومتي پنج‎ساله حضرتش استخراج و تبيين كند. اهتمام ايشان به انضباط فردي و اجتماعي، تشويق و تنبيه مبتني بر حق و انصاف، به‎كارگيري روش‌هاي متنوع براي تحقق نظارت مستمر و مؤثر بر فرايندهاي عمومي و  تامل در واژه‌هاي پركاربردي چون: اخبرني و بلغني ، به ويژه در نامه‌‌ها و مكاتبات اداري حكومتي، حاكي از جايگاه ويژه امر  نظارت از منظر ايشان براي تحقق كيفي و مطلوب ارزش‌هاي والاي انساني است.