تأثير تكنولوژي‌هاي اطلاعات و ارتباطات بر سازگاري زيست‌محيطي؛ مطالعۀ نگرش فعالان محيط زيست

هدف اين مقاله ارزيابي تأثير فنّاوري‌هاي ارتباطي و اطلاعاتي بر سازگاري زيست‌محيطي شهروندان ايراني به‌منظور دستيابي به توسعۀ پايدار محيط زيست ايران است. براي تحليل يافته‌هاي اين مطالعه از يك سنتز نظري كه رويكردهاي پايداري اكولوژيك، توانمندي اجتماع، و توسعۀ مشاركتي را به‌هم پيوند مي‌دهد، استفاده شده است. روش‌شناسي اين مقاله، كمّي و بر اساس پيمايش بوده و از نمونه‌گيري هدفمند و خوشه‌اي چندمرحله‌اي براي انتخاب نمونه‌ها استفاده شده است. اين مقاله براي دستيابي به اهداف پژوهش، نگرش فعالان محيط زيست را مورد سنجش قرار داده است. برخي يافته‌ها نشان مي‌دهند كه متغيرهاي استفاده از فنّاوري‌هاي ارتباطات و اطلاعات و سازگاري زيست‌محيطي شهروندان هم‌تغيير بوده و رابطۀ همبستگي دارند (0.4=r). همچنين ميزان تأثير فنّاوري‌هاي ارتباطي و اطلاعاتي بر سرمايۀ اطلاعاتي و آگاهي زيست‌محيطي به ترتيب داراي ميانگين‌هاي 22.84 و 25.62 است. تأثير فنّاوري‌هاي ارتباطي و اطلاعاتي بر توانمندسازي زيست‌محيطي و مشاركت زيست‌محيطي شهروندان به‌ترتيب ميانگين‌هاي26.40 و 53.61 را نشان داده كه نسبت به حد متوسط از مقادير بالاتري برخوردار بوده‌اند. از سوي ديگر، مدل‌سازي معادلات ساختاري نشان داد فنّاوري‌هاي ارتباطات و اطلاعات با ضريب مسير 0.58=β بر سرمايۀ اطلاعاتي تأثير مي‌گذارد. نتايج ديگر تحقيق نشان داد سرمايۀ اطلاعاتي با ضريب 0.65=β بر آگاهي زيست‌محيطي شهروندان تأثيرگذار بوده است. همچنين، تأثير سرمايۀ اطلاعاتي بر توانمندي زيست‌محيطي مقدار 0.45=β و تأثير سرمايۀ اطلاعاتي بر مشاركت زيست‌محيطي شهروندان مقدار 0.52 β=را نشان مي‌دهند.