بلاجويي در ادبيات عرفاني و بازتاب شخصيّت امام حسين (ع) به‌ عنوان بزرگ‌ترين بلاجو

بلاجويي و بلا­دوستي يكي از مهم‌ترين درون­مايه ­هايي است كه بيشتر عارفان بزرگ ايران اسلامي در سلوك خويش، به آن تأكيد فراوان داشته ­اند و مقرب­ ترين عارفان، همواره بلاكش ­ترين آن‌ها در راه محبوب به‌شمار مي­ آمدند و اين انديشه در آثار عرفاني ادبيات ما، بازتاب فراواني داشته است. از نظر آنان بزرگ‌ترين بلاجو برابر است با بزرگ‌ترين عاشق. نكته قابل توجهي كه در اين مقاله به آن اشاره مي­ شود، اين است كه بيشتر اين عارفان بزرگ، از امام حسين(ع) به عنوان بزرگ‌ترين بلاجو و مرد ميدان بلا ياد كرده­ اند، اما نتايج اين تحقيق كه به شيوه تحليلي- توصيفي انجام شده است نشان مي ­دهد كه با وجود اين مقام شامخ امام (ع) در نزد آنان، شخصيّت، احوال و اقوال حضرت در آثار آنان بازتاب گسترده ­اي نداشته است. جوّ نامساعد سياسي و خفقان حاكم بر جامعه و ترويج مسلك­ هاي جبري همچون اشاعره، كراميه و مرجئه توسط حكّام مستبد، همچنين مبارزه با انديشه­ هاي مخالف، به‌ويژه شيعي را مي‌توان از مهم‌ترين موانع انعكاس سيماي حضرت حسين(ع) در ادبيات عرفاني پس از اسلام به‌ حساب آورد.