اعراب عمان در خليج فارس در دورة شاه سلطان حسين صفوي

شاه راه ­هاي آبي جهان از گذشته ­هاي دور تاكنون مورد توجه بوده ­اند و حكومت­ هاي گوناگون سعي در نفوذ و تسلط بر آن و برقراري ارتباط با كشورهاي همجوار مناطق فوق داشته­ اند. يكي از اين مناطق استراتژيك، خليج فارس است كه همواره مورد توجه حكومت­ هاي منطقه ­اي و فرامنطقه ­اي بوده است. در دورة صفويه، توجه كشورهاي مختلف جهان به اين منطقه دو چندان شد. در اين دوره، گذشته از توجه حكومت‌هاي جهاني و كوشش براي نفوذ در آن، قدرت‌هاي محلي نيز مي‌كوشيدند نفوذ و تسلط خود را بر سواحل و بنادر خليج فارس و همچنين تجارت اين منطقه بسط دهند. رقابت بين نظام جهاني و قدرت‌هاي محلي منطقة خليج فارس از دورة صفويه آغاز شد. از قدرت‌هاي محلي، اعراب يعاربه يا اعراب عمان بودند كه هم زمان با سال‌هاي پاياني حكومت صفوي و آگاهي از ضعف دروني حكومت مركزي در صدد تسلط بر بنادر، سواحل و تجارت اين منطقه برآمدند. افزايش قدرت و حضور روزافزون اعراب عمان در خليج فارس، نه تنها فعاليت‌هاي تجاري خليج فارس را كاهش داد، بلكه با اختلال در مسيرهاي تجاري جنوب به اصفهان و تأثير مستقيم و غيرمستقيم آن بر فرآيند مسير تجارت زميني ايران با شرق و شمال شرقي، زمينة كاهش و سقوط تجارت دريايي حكومت صفوي را فراهم آورد.