درآمدي بر روابط مادها و بابلي ها

در آغازِ سدة ششم پيش از ميلاد، مادها و بابلي‌ها در يكي از بزرگ‌ترين جنگ‌هاي باستاني، به فرمانرواييِ ستمگرانة آشوريان در شرق نزديك پايان دادند. بابلي‌ها در جنوب ميانرودان، پيش از هم‌پيماني با مادهاي نيرومند در غرب ايران، بارها دوشادوش سپاهيان ايلامي با فرمانروايان آشوري جنگيدند، امّا همة كوشش‌هاي آنها بيهوده بود. با نابودي ايلام به دست آشوربانيپال (669-627پ. م.)، آخرين پادشاه بزرگ آشور، بابلي‌ها ناگزير شدند براي رهايي از يوغ بندگيِ آشور، از مادها كمك گيرند. مادها خود در انديشة نابودي آشوريان بودند و حتي پيش از پيوند با بابلي‌ها، در سال 614پ. م. شهرآشور،پايتخت كهن و مقدّس امپراتوري آشور را گشودند. در ويرانه‌هاي شهر آشور، هووخشتره (625-585پ. م.)، پادشاه مادها و نبوپُلَسَّر (625-605پ. م.) پادشاه بابل براي جنگ با پادشاه آشور و گشودن ديگر شهرها، هم‌پيمان شدند. در ميانة سال‌هاي 614 تا 609پ. م. امپراتوري آشور براي هميشه نابود شد و مرده‌ريگ آشوريان به چنگ مادها و بابلي‌ها افتاد. با وجود اين، چندي پس از تاراج آشور، پيوند دوستانة مادها و بابلي‌ها تيره شد و بسياري از مردم چشم به راه يورش مادها به بابل بودند، امّا پيش از اين‌كه جنگاوران مادي و بابلي با همديگر بجنگند، پارس‌ها به فرماندهي كوروش بزرگ، ماد و بابل و ديگر سرزمين‌هاي شرق نزديك را فرمانبردار خويش ساختند. در اين پژوهش، به زمينه‌هاي هم‌پيماني مادها و بابلي‌ها و نابودي امپراتوري آشور و سپس چگونگي روابط ماد و بابل در سال‌هاي پس از سقوط آشور تا خيزش كوروش بزرگ (559-530پ. م.) خواهيم پرداخت