تطابق معرفت‌شناسي ميبدي در كشف‌الاسرار با آراي پديدارشناسي

ميبدي تفسير خود را در سه مرحله يا به‌ گفتۀ خود در سه «نوبت» پرداخته است. نوبت اول ترجمه­ اي است از آيات قرآن به فارسي روشن؛ نوبت دوم، به تفسير آيات به ­مذاق متشرعان اختصاص يافته و در نوبت سوم به نقل گفته­ هاي عارفان و حسب­ حال­ هاي آن­ها پرداخته است. انديشه ­اي كه منجر به اين شيوۀ بي­ سابقه­ در تفسير گشته است، شباهات­ فراواني به آرا و نظريات پديدارشناسي دارد. ميبدي با مطالعۀ پديده ­هاي خاص (مثل آيات قرآن، و هر پديدۀ ديگري كه در ضمن اين آيات از آن سخن رفته است) از دو چشم ­انداز عرفاني و شرعي، سعي بر آن دارد كه پديدار هر پديده را از وراي هر چشم­ انداز (شرعي و عرفاني) مطالعه كند. اين مقاله با شيوه­ا­ي تحليلي‌ توصيفي مؤلفه ­هاي مشابه با پديدارشناسي در تفسير كشف ­الاسرار را بررسي مي ­كند و به اين نتيجه دست مي­ يابد كه كاربرد اصولي همچون تغيير حيث‌التفاتيت، مبارزه با تحويل ­گرايي، اپوخه و... در تفسير كشف­ الاسرار، ميبدي را به ­عنوان پديدارشناس معرفي مي­كند.