قلمرو عقل در عقلي‌سازي مكاشفات عرفاني

عقل و شهود، دو قوّه و يا دو راه رسيدن به حقايق در عالَم هستند كه يكي اساس فلسفه و ديگري اساس عرفان را شكل ميدهد. حال، پرسش اينجاست كه آيا ميتوان از مقوله شهود در فلسفه و يا از مقوله عقل، در عرفان بهره برد و آيا ميتوان مكاشفات را عقليسازي كرد، و يا نه، عقل و شهود دو مقوله جدا از هم هستند كه راهي در گسترۀ همديگر ندارند. نگارنده بر اين باور است كه افزون‌بر اينكه، عقل و شهود در تبيين حقايق هستي لازم و ملزوم هم هستند، هر يك بدون ديگري در تفسير و تبيين حقايق هستي و فراسوي آن كامل نخواهند بود. حال با توجه به اين ديدگاه، اين مقاله در پي آن است، با استناد به منابع فلسفي و عرفاني به «تبيين عقلي‌ مكاشفات عرفاني» بپردازد. ازاين‌رو، نخست اصل نظريه بيان مي‌شود و سپس نماي كلي و چگونگي ارتباط «عقل و شهود» تبيين، و در ادامه موضوع اصلي اين مقاله كه «تبيين عقلي مكاشفات عرفاني» است، تفسير و تحليل خواهد شد.