بررسي يقظه و انتباه در متون منثور عرفاني (تا قرن هفتم) و كاربردهاي آن در روان‌شناسي

امور معنوي و مسائل مربوط به آن در قرن بيستم مورد توجه روان‌شناسان قرار گرفت. اين حوزه از روان‌شناسي به بررسي دين و معنويت و تأثير آن در زندگي انسان پرداخته است. جايگاه دين در زندگي بشر، اهميت آن، تأثيراتي كه دين بر روان انسان دارد، بالا رفتن كيفيت زندگي و به‌تبع آن ايجاد شادي از جمله نظريات اين حوزه از روان‌شناسي است. عرفاي مسلمان نيز در كتاب‌هاي خود براساس آموزه‌هاي اسلام به بررسي اين امور پرداخته و ضمن بيان آن‌ها به تحليل و تبيين اين موضوعات همت گمارده‌اند. با كاربرد نظريات عرفا مي‌توان بعضي از رويكردهاي روان‌شناسي را تبيين كرد و دريافت كه عرفاي مسلمان نيز به نظريه‌پردازي در اين زمينه‌ها پرداخته‌اند. در اين پژوهش كه به شيوۀ توصيفي‌- تحليلي انجام گرديده است كوشش مي‌شود با به‌كارگيري رويكردهاي روان‌شناسي در زمينۀ شناخت، رفتار و هيجان، نظرات عرفاي مسلمان (تا پايان قرن ششم) در زمينۀ يقظه و انتباه تبيين گردد.