تحليل چند سطحي عوامل مؤثر بر معلوليت در ايران

مقاله پيش رو به بررسي تحليل چند سطحي عوامل مؤثر بر معلوليت در ايران مي‌پردازد. براي سطح اول اين مطالعه، از داده‏هاي فردي سرشماري سال 1385 و براي سطح دوم مطالعه از اطلاعات وزارت بهداشت و يا مراكز خدمات پزشكي استان‌ها، سالنامه آماري كشور و اطلاعات سرشماري سال 1385 بهره گرفته شده است. يافته ها نشان داد كه در سطح اول، سن با معلوليت رابطه مثبت و معناداري دارد به‌طوري‌كه، با افزايش يك سال سن، معلوليت 2.6 درصد افزايش مي يابد. جنس نيز رابطه معناداري با معلوليت دارد و زنان 41.1 درصد كمتر از مردان دچار معلوليت مي شوند. رابطه رفاه اقتصادي افراد با معلوليت، منفي و معنادار است و با افزايش رفاه اقتصادي افراد، معلوليت 3.6 درصد كاهش پيدا مي كند. محل سكونت نيز معنادار نشده است. در سطح دوم، رابطه توسعه اقتصادي، اجتماعي با معلوليت معنادار نشده است. پس، با توجه به افزايش جمعيت سالمندان در ايران، انتظار مي رود كه تعداد معلولان نيز افزايش پيدا كند. از طرفي، با توجه به اهميت رفاه اقتصادي افراد جامعه و وجود نابرابري امكانات و خدمات در سطح فرد، ضروري است براي نيل به افزايش رفاه افراد، نسبت به انجام برنامه ريزي اساسي و هدفمند، مبادرت گرديده و در اين راستا توجه به كاهش نابرابري‌هاي درون منطقه اي نسبت به نابرابري‌هاي بين منطقه اي، نقش مؤثري برعهده خواهد داشت.