تاثير ايجاد تغييرات اپي‌ژنتيكي با كوچك ‌مولكول‌ها بر بيش‌بيان ژن به‏روش لنتي‌ويروسي در سلول‌هاي بنيادي جنيني

هدف: در اين مطالعه كارايي روش انتقال ژن به روش لنتي‌ويروسي و بيش‌بيان ژن با پروموتر سايتومگالوويروس (CMV) بررسي و تاثير كوچك‌‌مولكول (small molecules)‌ هاي مهاركننده مسيرهاي اپي‌ژنتيكي بر بيش‌بيان ژن ارزيابي شده‌است. مواد و روش‌ها: سلول‌هاي ES  موشي با مقادير مختلف لنتي‌ويروس بيان كننده پروتئين فلورسنت سبز (green fluorescent protein GFP) تراريخت شده و درصد سلول‌هاي بيان‌كننده GFP با روش فلوسايتومتري اندازه‌گيري شد. ماندگاري بيان GFP در مدت هشت روز بررسي گرديد. به‌كمك لنتي‌ويروس بيان‌كننده ژن فاكتور رونويسي پانكراسي و دئودنومي 1 (Pdx1)، تاثير تيمار كوچك‌مولكول‌هاي 5آزاسايتادين (5AZA)، DZNep و BIX01294  بر سيستم بياني ارزيابي شد. نتايج: انتقال لنتي‌ويروسي ژن به سلول‌هاي ES با استفاده از ضريب آلوده‌سازي (Multiplicity of infection MOI) 10 و 20 موجب تراريخت شدن بيش از 90 درصد اين سلول‌ها شد. با اين‌حال، بيان ژن انتقال‌يافته در طول هشت روز كاهش چشم‏گير داشت. كوچك‌‌مولكول 5AZA در محيط كشت تسهيل‌كننده تمايز (permissive)، بيان ژن از سيستم لنتي‌ويروسي را 2/5 برابر افزايش داد. همچنين DZNep در محيط‌هاي پر تواني (pluripotency) و تسهيل‌كننده تمايز موجب افزايش به‏ترتيب 26/5 و 5/9 برابري بيان ژن شد. بيان ژن Pdx1 داخلي خود سلول نيز در تيمار با DZNep افزايش يافت. نتيجه‌گيري: انتقال لنتي‌ويروسي ژن با MOI بيش از 10، روشي كارآمد براي انتقال ژن به سلول‌هاي ES موشي است، اما اين روش به‌همراه استفاده از پروموتر CMV موجب خاموش شدن بيان ژن در درازمدت مي‌شود. تيمار با DZNep موجب فعال شدن اين سيستم بياني مي‌شود. اما مي‌تواند با تاثيراتي بر بيان ساير ژن‌هاي سلول نيز همراه باشد.