بررسي اثر جانبي بوسولفان در بافت بيضه و اسپرم اپي‏ديديمي موش بالغ بدنبال تيمار با دوز درمانگاهي

هدف: هدف از اين تحقيق بررسي آثار جانبي دوز درمانگاهي بوسولفان بر بافت بيضه و اسپرم اپي‏ديديمي موش نر بالغ است. مواد و روش‏ها: موش‏هاي نر بالغ نژاد NMRI (25 تا 35 گرم) به دو گروه شانزده تايي تقسيم شدند. كنترل و گروه تيمار با بوسولفان كه به‏ترتيب 100 ميكروليتر DMSO(Dimethyl Sulfoxide) و 2/3 ميلي‏گرم بر كيلوگرم بوسولفان به‏مدت چهار روز دريافت كردند. حيوانات 35 روز بعد از آغاز درمان كشته شدند. تغييرات بافتي در لوله سمي نيفر، پارامترهاي كيفي اسپرم (تعداد و مورفولوژي)، قابليت حيات و شكست كروموزومي اسپرم به‏ترتيب به‏وسيله ميكروسكوپ نوري، CASA (Computer–aided Sperm Analyzer) ، سنجش MTT (3[4, 5Dimethylthiazol2yl]2, 5 Diphenyltetrazolium Bromide) و سنجش تانل بررسي شدند. نتايج: بوسولفان به‏طور معني‏داري منجر به كاهش پارامترهاي اسپرم (تعداد و مورفولوژي طبيعي) و افزايش تخريب ديواره لوله سمي نيفر شد. ناهنجاري‏هاي سر، قطعه مياني و دم در اسپرم گروه درمان در مقايسه باكنترل به‏طور معني‏داري كاهش يافته بود. از سوي ديگر، سطوح پايين‏تر MTT در گروه درمان در مقايسه با كنترل معني‏دار بود. افزايش تعداد اسپرم‏هاي تانل مثبت در گروه درمان نشان دهنده افزايش شكست كروموزومي به‏دنبال درمان با بوسولفان بود. نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه دوزهاي درمانگاهي بوسولفان آثار ژنوتوكسيك، پرآپوپتوتيك و سيتوتوكسيك بر روند اسپرماتوژنز مي‏گذارد. علاوه بر آن، بوسولفان سيتوتوكسيستي را در بافت بيضه افزايش مي‏دهد.