تبلور ادبي عرفان اشراقي در ادبيات شفاهي شيعه پيشاصفوي (مطالعه موردي شاهنامه اسدي)

پيوند تصوف و تشيع، يكي از ويژگي‌هاي توسعه تشيع در سده‌هاي هشتم و نهم بود كه مصاديق ادبي تأثير تصوف در فرهنگ تشيع اين دوره كمتر بررسي شده است. در اين جستار، براي مشاهده اين كيفيت، يك متن حماسي از سده نهم - دهم (شاهنامه اسدي) انتخاب شده است. پيوند دو عامل عرفان و مذهب در اين اثر حماسي، متن را به نمونه گذار ژانر حماسه ملي به حماسه ديني تبديل كرده است و از آن با عنوان «حماسه ملي- ديني» مي‌توان ياد كرد. اين جستار به پيوند آراي شيعي و صوفيانه در اين متن، به‌ويژه نمودهاي نظريه نور محمدي (ص) در اين اثر و تحليل كيفيت اين تعامل و نشان‌دار كردن متن براي تعيين زمان سرايش آن پرداخته و در نهايت، سطوح ايدئولوژيك و سبك انديشگي اين متن حماسي برمبناي رويكرد سبك‌شناختي، تحليل شده است.