بررسي تأثير عدم قطعيت ناشي از ضريب تصحيح رطوبتي خاك در برآورد تبخير- تعرق واقعي

از آنجا كه مقدار قابل توجهي از بارندگي در حوضه­هاي آبريز با كاربري كشاورزي صرف تبخير- تعرق مي­گردد، بنابراين عامل مذكور نقش مهمي در بيلان آب و مديريت منابع آب ايفا مي­نمايد. بنابراين برآورد صحيح اين مولفه بسيار حائز اهميت است. الگوريتم توازن انرژي در سطح زمين (سبال) يكي از روش­هاي برآورد تبخير- تعرق واقعي مي­باشد كه بر مبناي تكنيك سنجش از دور استوار است. در ساختار الگوريتم مذكور از شاخص­ها و ضرايب تجربي مختلفي استفاده مي­شود كه هر كدام در برآورد تبخير- تعرق واقعي موثر مي­باشند. در اين تحقيق تاثير عدم قطعيت ناشي از مقادير شاخص تعديل خاك، پوشش گياهي در قالب الگوريتم سبال، بر روي برآورد مقادير تبخير- تعرق واقعي در بخشي از حوضه­ي آبريز نيشابور مورد بررسي قرار گرفت. به­منظور تعيين مقدار بهينه­ي شاخص مذكور از تصاوير ماهواره­اي سنجنده­ي موديس در سال­هاي 1392 و 1393 استفاده شد و تاثير عدم قطعيت ناشي از مقادير مختلف اين شاخص بر روي برآورد مقادير تبخير- تعرق واقعي در سال 1393 مورد بررسي قرار گرفت. مقايسه­ي مقادير برآوردي تبخير- تعرق و مقادير اندازه­گيري شده­ي ميكرولايسيمتري آن در پليگون مورد بحث نشان داد كه كم­ترين و بيش­ترين خطاي برآورد تبخير- تعرق به­ترتيب به ­ازاي مقدار 2/0 (RMSE=0.07، R2=0.99) و يك (RMSE=0.6، R2=0.12) براي ضريب L در ساختار شاخص تعديل خاك پوشش گياهي به­دست آمد. هم­چنين نتايج آزمون تي تست اختلاف معني­داري در سطح 95 درصد (p 0.05) بين مقادير اندازه­گيري و برآورد شده­ي تبخير- تعرق واقعي براي تمامي مقادير ضريب L به جز مقدار 2/0 را نشان داد.