اقتباس راديويي از داستان هاي منثور عرفاني براي نمايش نامه راديويي

بدون عنوان

برنامه‌هاي راديويي با بيان خاص راديو در قالب‌هاي مختلف و با هدف فرهنگ‌سازي، آموزش، اطلاع‌رساني، ايجاد مشاركت اجتماعي، صميميت و هم‌ذات‌پنداري با مخاطبان توليد مي‌شود. يكي از قالب‌هاي رايج در دنياي راديو، نمايش راديويي است. نمايش، اقتصادي‌ترين وسيله‌ي بياني ممكن براي تبيين حالت‌ها، تنش‌ها و احساسات و همچنين موشكافي مناسبات و روابط متقابل انسان‌ها است. قالب نمايشي، تماشاگر يا شنونده را در درك و تفسير متن پوشيده‌اي كه در پشت متن مشهود قرار گرفته است آزاد مي‌گذارد. يكي از راه‌هاي توليد نمايش‌نامه‌ي راديويي، اقتباس از ديگر آثار هنري است. رايج‌ترين نوع اقتباس، اقتباس از متون مكتوب است. زبان فارسي از نظر منابع كهن از غناي بالايي برخوردار است. نمايش‌نامه‌ نويسان راديويي در حين اقتباس از آثار كهن ادبي بايد تلاش كنند تا‌‌ همان مفاهيم منتقل شود. ديگر وظيفه‌ي آن‌ها، شكل‌دهي و ساختاربخشي به متن جديد است تا براي شنونده‌ي امروزي جذاب و قابل پذيرش باشد. اين پژوهش به روش كتابخانه‌اي اسنادي انجام شده و سعي كرده تا با شناسايي و معرفي عناصر حكايت‌هاي عرفاني و مقايسه‌ي آن‌ها با عناصر نمايش‌نامه‌ي راديويي، به اشتراكات و تفاوت‌هاي ميان اين دو دست يابد. هدف پژوهش اين است كه با استفاده از اين يافته‌ها بتواند از حكايت‌هاي عرفاني كهن، جهت توليد نمايشنامه‌ي راديويي اقتباس كند.

no ab