اثر تنش كم‌آبياري و اسيدهيوميك بر ويژگي‏هاي مورفولوژيكي و فيتوشيميايي ريشه سرخارگل

به‌منظور بررسي اثر تنش كم‌آبياري و اسيدهيوميك بر برخي ويژگي‏هاي مورفولوژيكي و فيزيولوژيكي سرخارگل (Echinacea purpurea) آزمايشي در قالب فاكتوريل برپايه طرح بلوك كامل تصادفي با سه تكرار و هر تكرار شامل چهار واحد آزمايشي، در مزرعه دانشگاه علوم كشاورزي و منابع طبيعي گرگان در سال زراعي 94-1393 انجام شد. تيمارهاي مورد بررسي شامل تنش كم‌آبياري در چهار سطح (شاهد (عدم مصرف)، 40، 60 و 80 درصد ظرفيت زراعي) و تيمار اسيدهيوميك شامل چهار سطح صفر (شاهد)، 250، 500 و 1000 ميلي‌گرم بر كيلوگرم بودند. در زمان گلدهي، ويژگي‏هاي رشدي و مورفولوژيكي شامل ارتفاع گياه، طول ريشه، تعداد برگ، وزن‌تر ريشه و اندام هوايي، وزن‌خشك ريشه و اندام هوايي، ميزان فنل، فلاونوئيد و فعاليت آنتي‌اكسيداني ريشه ارزيابي شد. نتايج نشان داد تنش كم‌آبياري اثر معني‌داري روي تمامي ويژگي‏هاي اندازه‌گيري شده به‌جز طول ريشه داشت. اسيدهيوميك نيز باعث افزايش ويژگي‏هاي رشدي و مورفولوژيكي در سطح يك‌درصد شد. درحالي‌كه در مورد صفات فيتوشيميايي فقط بر ميزان فلاونوئيد اثر معني‌دار داشت و آن‌را افزايش داد. اثر متقابل تنش كم‌آبياري و اسيدهيوميك بر ميزان وزن تر و خشك ريشه و اندام هوايي و نيز فنل‌كل و فلاونوئيدكل معني‌دار بود. بنابراين، تنش كم‌آبياري اثرات منفي بر رشد گياه داشت و در مقابل گياه براي مقابله با اين اثرات تركيبات فنلي و آنتي‌اكسيداني خود را افزايش داد. در گياهاني كه با تنش مواجه شدند اسيدهيوميك باعث بهبود رشد و افزايش عملكرد شد.