ارزيابي خشكسالي ايستگاه‌هاي سينوپتيك غرب كشور با استفاده روش هربست و مدل عصبي-فازي تطبيقي

بارندگي هاي كم و متعاقباً دوره هايي با دبي كم اثرات قابل توجهي برمديريت منابع آب دارد. علاوه براين افزايش روبه رشد تقاضاي آب موجب بحراني تر شدن شرايط در دوره هاي حاد خشكسالي مي گردد. مديريت خشكسالي و اعمال محدوديت هاي استفاده ازآب دريك نقطه بطورمستقيم تابع شدت خشكسالي مي باشد. در اين مقاله به بررسي تداوم، شدت و شاخص خشكسالي با استفاده از روش هربست و پيش بيني مقادير كمبود بارش ماهانه با مدل ANFIS در 27 ايستگاه سينوپتيك در استان‌هاي منطقه غرب كشور طي دوره آماري 30 سال(1985-2014) پرداخته شد. نتايج پايش خشكسالي نشان داد كه در ايستگاه‌هاي سينوپتيك سراب و كرمانشاه به ترتيب با 260 ماه و 122 ماه بيشترين و كمترين تعداد ماه خشك را داشتند. و ماكزيمم شدت نسبي خشكسالي(Y(بدون بعد)) در ايستگاه‌هاي مراغه و جلفا به ترتيب 3.47 و 2.50 محاسبه شد. بيشترين و كمترين مقادير شاخص خشكسالي(I) در ايستگاه‌هاي تكاب، سراب، سقز و سرپل‌ذهاب و در ايستگاه‌هاي استان اردبيل و لرستان رخ داده است. همچنين در پيش‌بيني مقادير كميود بارش ماهانه(MMD) با مدل ANFIS با توجه به معيارهاي نش، ضريب تعيين و ميزان خطا جز در ايستگاه‌هاي كرمانشاه، ميانه و پيرانشهر مدل عملكرد بهتر را نشان نداد.